Në Danimarkë, fëmijët nga mosha gjashtë deri në gjashtëmbëdhjetë vjeç kanë çdo javë një orë të veçantë, një orë që nuk e gjen në asnjë libër mësimor.
Ajo quhet “klassens tid”, koha e klasës, një hapësirë e hapur për të folur, për të dëgjuar dhe, mbi të gjitha, për të mësuar si të jesh njeri i mirë.
Gjatë asaj ore, nxënësit ulen në rreth.
Flasin për emocionet e tyre, ndajnë shqetësimet, mësojnë t’i zgjidhin konfliktet e vogla para se ato të kthehen në plagë të mëdha.
Nuk ka nota, nuk ka teste. Ka vetëm biseda të sinqerta, sy që dëgjojnë dhe zemra që hapen.
Mësuesit i udhëheqin duke i mësuar të njohin ndjenjat, të kërkojnë falje me zemër dhe të dëgjojnë jo për t’u kundërpërgjigjur, por për të kuptuar. Por mirësia shkon më tej se marrëdhëniet mes njerëzve.
Fëmijët mësojnë të kujdesen edhe për kafshët, duke kuptuar se dhembshuria nuk njeh kufi.
Përmes projekteve të vogla, tregimeve dhe përvojave reale, empatia bëhet pjesë e karakterit të tyre, bëhet zakoni më i bukur i përditshëm.
Me kalimin e kohës, këto orë transformojnë atmosferën e klasës: të turpshmit gjejnë zërin e tyre, të guximshmit mësojnë butësinë e dëgjimit, dhe të gjithë rriten bashkë në respekt, mirësi dhe humanitet.
Mirësia nuk është dobësi. Është forcë. Forca që e bën botën më të jetueshme, më të drejtë, më të bukur.
Ndoshta ajo që i duhet botës sot… është thjesht pak më shumë kohë për mirësinë.
Dhe ndoshta ne, gjithashtu, duhet t’i marrim shembujt e mirë, aty ku edukata kultivohet e jetohet, dhe t’i sjellim në shkollat tona. Sepse mirësia mësohet. Dhe kur mësohet, ajo ndryshon gjithçka.
