Nga Burim Korqa
Paragjykimi është një nga reagimet më të shpejta dhe më të rrezikshme të shoqërisë sonë.
Ne gjykojmë veprime, fjalë apo heshtje, pa e njohur historinë që fshihet pas tyre.
Ajo që shohim është vetëm një fragment i vogël, një sipërfaqe që rrallëherë tregon të vërtetën e plotë. Askush prej nesh nuk e di çfarë beteje po lufton dikush në heshtje.
Nuk e dimë çfarë ka përjetuar në fëmijëri, çfarë plagësh mbart nga e kaluara, çfarë humbjesh i kanë ndryshuar jetën, apo sa herë është rrëzuar dhe është ngritur pa pasur askënd pranë.
Megjithatë, shpesh mjafton një veprim i vetëm që ta etiketojmë një njeri. Nga jashtë, një sjellje mund të duket e gabuar, e pakuptimtë apo e papranueshme.
Por pas saj mund të fshihet frika, dhimbja, mungesa e dashurisë, trauma, presioni, ose lodhja e një shpirti që ka dhënë më shumë sesa ka mundur.
Ky dimension njerëzor zakonisht injorohet, sepse paragjykimi është i lehtë, ndërsa kuptimi kërkon përpjekje.
Empatia kërkon guxim. Mirësia kërkon njerëzi. Ato nuk janë shenja dobësie, por vlera që e bëjnë një shoqëri më të drejtë dhe më të shëndetshme.
Para se të flasim, duhet të mendojmë. Para se të gjykojmë, duhet të ndalemi për një çast dhe ta pyesim veten: a jemi të sigurt se e dimë gjithë historinë?
Një fjalë e thënë pa menduar mund të rëndojë më shumë sesa e imagjinojmë, ndërsa një mirëkuptim i vogël mund t’i shpëtojë ditën, ose edhe jetën, dikujt.
Nuk kemi nevojë t’i dimë të gjitha për një njeri që të zgjedhim të jemi njerëzorë me të. Mjafton të kujtojmë se edhe ne kemi pasur ditë kur nuk na ka kuptuar askush.
Prandaj, le të jemi më të butë me njerëzit, sepse secili po ecën me barrën e vet.
(Autori është drejtor ekzekutiv i Institutit për Paqe dhe Siguri)
