Poezia “Dy shtëllunga resh” e Avdush Canajt ndërton një tabllo prekëse e poetike ku figura e gjyshit shndërrohet në një simbol të dashurisë, kohës dhe kujtesës familjare.
Përmes figuracionit të pasur, ku mustaqet e thinjura krahasohen me shtëllungat e reve dhe pylli shërben si strehë kujtimesh ku cicërijnë zogjtë e së shkuarës, autori krijon një urë emocionale mes fëmijërisë dhe pleqërisë.
Poezia mbartet nga një frymë e ngrohtë nostalgjie, ku gjyshi dikur ishte vetë një fëmijë i trazuar që ndiqte erën, ndërsa sot mbetet ruajtës i përrallave dhe i dashurisë që nuk zbehet kurrë nga thinjat e kohës.
DY SHTËLLUNGA RESH
Avdush CANAJ
Dy shtëllunga resh
Mustaqet e gjyshit
Me thinjat e dimrave
Një pyll është aty
Ku zogjtë hapin
Dritaret e kujtimeve.
Pas derës fshihen përrallat
Edhe një gjysh i vogël
Që fluturonte dikur
T’ia prekte ballukët erës.
