Në kuadër të edicionit të 17-të të manifestimit letrar “Vjeshta Letrare e Gjilanit”, të shtunën, më 31 tetor, në orën 12:00, në ambientet e Bibliotekës së qytetit “Fan S. Noli” në Gjilan, do të bëhet vlerësimi letrar i vëllimit poetik “Mos i kallzo harrimit” të autores së njohur Naime Beqiraj.
Më poshtë mund të lexoni gjashtë poezi nga ky cikël poetik:
BISTEK RREZESH KURTHU NË VETËTIMË
1.
Fijemëfije
Me i pasë mbledhë
Pikat e lotëve
Asnjë ngjyrë nuk kish
Me u shpërnda
Asnjë trohë avull ma shumë
Kur përpjetëzohen fjalët
Krejt me i pasë lidhë
Bistek ma të bukur
Nuk kisha mujtë me thurë
E qeshuna jote e parë
Bistek rrezesh
Kurthu në vetëtimë
M’e heqë dhimbtën
M’e kthy në mëndafsh
Premtim i mbetun
Skaj fyti
2.
Dikur fije të shprishuna
Tash bistekë çike
Veç shkëlqim nuk gjen
As habi
Ngat vajit të pakurdisun
Të koteles rreth sofre
Miklim me dorë të butë
E pëllambë të randë
Pa kërku të falun
Vonu
E shkel veten
Ashtu qysh vjen e premtja
E premtja
E premtuemja
E pritmja
E pritmja
Gërshanë me u shiju
Ma fort se rrembi
N’ajër
Sa e harruemja
3.
Tana të ligat
Me m’i mbledhë fijemfije
Me i knu ushqim mahije
Hijeshu të kisha
Skulpturë që s’e rrok
Asnjë ndryshk
Flijimi yt
Për me ardhë
Sado vonë
Me të rrëmby
E mos me të pasë
Si gjak i lirisë
Secila fije po e ndërron ngjyrën
Pa u shkri në tjetrën
Shtegto tue lanë hapa
Akull
Ditëmditë
N’asnjanën ngjyrë
Mos me të piku
I shprishuni bistek
Nuk ka me mbetë
Palë harrese
Si lot i thamë
BETEJË NËPËRFLAKJESH
Mundesh me u zhytë
Thellë e ma thellë
Kur thojtë s’t’i sheh kurrkush
Kotesh e përkotesh
E s’ke çka kallxon
Za mos ban
Me ikë prej zhurme
Ik prej turme
E folmja me t’u ba detyrim
Me dashtë e me falë
E me të falë
Lodhun shpirt
I harxhuem po të duket vetja
Jakat që lyp m’u qëndisë
Me shije
Za mos ban
Kënaqë me veten
Si gjethe ra
Në prehën
Si deti kur kotet
Mbas betejave
Nëpërflakesh
Kulmin mundet m’e prekë
N’andërr
RRUGË SHTRU ME HARRESA
Të randat s’kthehen
Të rejat kur prehen
Mbrehen të papritunat
Sa me u hapë hapekrah
Derëmderë
Fjalët kishin humbë perla
Fijet e lirit
Përlamë në kashtë kujtese
Mungesat e fërkemeve të shpejta
Plakjet para kohe
Shtru rrugën me grabitje
Mundu me i zgjedhë hije
Zojës së randë
Kthehen bashkë
Te boshësitë tona
Harru porositë e përnatshme
Si çadra verore
Ruje veten
Mue më ruj
Kemi kohë me i njohë edhe
Këto netë
Netë mbas netëve
Kanë me i kalu
Të tana goditjet
Perdet e zbrazëtisë
Rrotullu në grusht
Mbrenda e jashtë
E prap pajtim
Gracka puthjesh
Prap
ZJARM I PAFJETUN
Mes krahut e zanit
Ta ndëgjoj melodinë me gjeth
Djersën që ndjell
E nuk pikon
Përulja jote e butë
Hapëmhap vlon
Za i thekshëm
Butësisht i thyeshëm
Në pikë dite
Me t’i mshelë sytë
Za ma t’epshëm
As epsh ma t’andshëm
Shpirti as s’ka ndëgju
As s’ka ndiju
Trupi mundet me të nirthë
Luspat me t’u dridhë
Kur merr me i ikë grremçit
Si sharov
I kuqrremtë
Lejomë me u kthy
Hap i parë
Katër herë në ditë nga një
Ta qetësoj ngashnjimin
E me u kthy
Në zjarmkandjen tande
Trupi me mbetë i paftuem
Lejomë pashë dashuninë
Tue e dijtë që s’muj të muj
Veç me u rrokë
Me rrokje të tjera
Me ujë e nisëm
Tue u dridhë
Si za me krahë
Kur nuk ndëgjohet
Rrafshit
Lejomë mos me u mashtru
Tue ta zjarm dashuninë
Ti gjithmonë gati ishe
Gati si erë
Si krejt çka vlon
Uragani detar ndalet
Shoqe tue ba një nimfë
Ti harron
Por kthehesh si feniks
Lejomë, lejomë, vetëm
Pashë dashuninë
Me u zhdukë
Me hy thellë
Pa u saktësu
Me le tue gabu
E qysh me u dashunu
Pa u tranu
DORËZANI ZEMRE
1.
Lot, të pata
Lot, nuk të kam
Lot, të mbaj
Lot, nuk të dorëzoj
Dorëzaneshë kam m’u ba
Dritënore për ty
Dorëzaneshë si gratë
E Kanunit të Lekës
2.
Kohë s’kam me të dorëzu
S’jam rrëshinë e palueme
S’kam dashuni të dytë
Si ti s’jam
As lëkurë për tjetrin
As erë tjetër m’e miklu
Kohë s’kam me marrë
Një zemër të re
Fjalë, boll fjalë
Fjalë s’kam me të çu
As lotë
As dorëzani
3.
Edhe kur sytë
Marrin gjethnajë ngrysjeje
E nuk njomështohen
Nuk të thirri
Aty ulet kambë mbi kambë
Mbetja e fundit e synit
Nxjerrë prej harresave
Nxjerrë prej fjalëve të mia
Desh shpirtin ta zunë
DAL PREJ LËKURE E MSHEFNA TE TI
E la shpatën
Për me u gjujzu
Përulna
Shërbestohna
Maje kulmi
Ku nuk mundesh me më zanë
Sa e papritshme
E pritshmja
Ligë e përhumbun
Si grackë e ndeshun çadrash të thyeme
Prej së nalti
Sheshit
Pa frikë
Shpata e ul tehun
Dal prej lëkure
Pa u përbiru
Mshefna te ti
Me i qëndisë trupat
Ma ambël
Se triumfi i vrapimit
Me u zhytë krijueshëm
Si te muzeu i shpatarëve
