Nga Ma.Sc. Besnik Sherifi
Specialist i Psikologjisë Klinike
Vitet e para të fëmijërisë nuk janë jednoduchisht një hapësirë kohore ku trupi rritet dhe hapat bëhen më të sigurt; ato përbëjnë truallin ku hedh rrënjë e tërë arkitektura e ardhshme e njeriut. Në këtë agim të jetës, arkitektura e mendjes, e shpirtit dhe e trupit ndërtohet përmes përvojave të para.
Të kuptuarit e asaj se çfarë është vërtet e rëndësishme gjatë kësaj faze është një përgjegjësi sa prindërore, aq edhe shoqërore.
Në thelb të çdo zhvillimi të shëndetshëm qëndron lidhja e sigurt emocionale. Fëmija nuk ka nevojë vetëm për strehë apo ushqim; ai ka nevojë për praninë e qëndrueshme, dashurinë dhe përgjigjen e ngrohtë të kujdestarëve të tij.
Kjo afërsi nuk është luks, por nevoja primare psikologjike mbi të cilën ndërtohet besimi te vetja dhe te bota. Përmes ndërveprimit të përditshëm — fjalëve që i fliten, këngëve që i këndohen dhe përgjigjes që i jepet çdo përpjekjeje të tij për të komunikuar — te fëmija nuk formohet vetëm gjuha, por edhe mënyra se si ai do ta konceptojë mendimin dhe ndjenjën.
Në këtë udhëtim, loja mbetet gjuha më universale dhe më e fuqishme e fëmijërisë. Loja nuk është thjesht një argëtim pasiv për të kaluar kohën, por puna më me vlerë e fëmijës: përmes saj ai eksploron botën, sprovon imagjinatën, zgjidh problemet e para dhe mëson rregullat e bashkëjetesës me të tjerët.
Ndërkohë, nxitja e këtij zhvillimi kërkon një ambient që stimulon lëvizjen, vëmendjen dhe kujtesën, por gjithmonë në përputhje me ritmin natyror të moshës.
Mirëpo, liria e eksplorimit ka nevojë për strukture. Rutina e parashikueshme e gjumit dhe ushqyerjes, së bashku me vendosjen e kufijve të qartë e me dashuri, krijojnë një kornizë ku fëmija ndihet i mbrojtur.
Kjo siguri plotësohet nga kujdesi për shëndetin fizik — ushqyerjen e duhur, ndjekjen e kontrolleve pediatrike dhe mbrojtjen nga çdo formë dhune apo neglizhence. Kur trupi është i shëndetshëm dhe mjedisi i sigurt, fëmija hapet natyrshëm drejt botës, familjes dhe bashkëmoshatarëve, duke formuar kështu aftësitë e para sociale dhe empatinë.
Si profesionistë dhe prindër, detyra jonë nuk është vetëm të ofrojmë dashuri, por edhe të jemi vëzhgues të vëmendshëm të këtij procesi.
Ndjekja e etapave të zhvillimit na lejon të kuptojmë ecurinë e fëmijës dhe të kërkojmë vlerësim profesional menjëherë sa herë që shfaqen dyshime apo vonesa.
Në përmbyllje, çdo gjë që kërkon një fëmijë në këtë prag të jetës mund të përmbledhet në pak gjëra thelbësore: hapësirë për të luajtur, liri për të eksploruar, dorë për ta udhëhequr dhe, mbi të gjitha, një mjedis ku çdo ditë e tij të nisë e të përfundojë me ndjesinë e plotë të sigurisë.
