Historia e Shengyl Imamit, shefit që u bë emër i Shtëpisë së Mallrave
Një shpallje që ndryshoi jetën
Në vitin 1976, Shengyl Imami, nga fshati Dobërqan (Miresh), bashkë me disa shokë, vërejti një shpallje të vendosur jashtë një objekti shoqëror.
Në atë shpallje kërkoheshin punëtorë të rinj për Shtëpinë e Mallrave, e cila do të hapej për herë të parë në Gjilan, një objekt gjigant i NTSh-së “16 Nëntori”.
Pa shumë hezitim, ata aplikuan. U pranuan. Askush atëherë nuk e dinte se aty po niste rrugëtimi i një historie që do të mbetej gjatë në kujtesën e qytetit.
Puna e parë dhe ngritja profesionale
Shengyli filloi punën në sektorin e teknikës së bardhë, ku përfshiheshin hekurishtja, ngjyrat dhe auto-pjesët.
Për gjashtë vite me radhë, ai punoi me përkushtim të rrallë, duke mësuar çdo detaj të punës dhe duke fituar respektin e kolegëve dhe klientëve.
I saktë, i ndershëm dhe gjithmonë i gatshëm për të ndihmuar, Shengyl Imami shpejt u dallua si punëtor i besueshëm dhe shembullor.
Një kërkesë “për shaka” që u bë realitet
Kur u hap pozita e shefit të vetëshërbimit, Shengyli dhe dy kolegë të tjerë dorëzuan kërkesë, më shumë për shaka sesa me pritshmëri reale.
Askush nuk e mendonte se ajo kërkesë do të sillte një vendim kaq të madh.
Por Shengyli kishte diçka që nuk kalohej pa u vënë re: një logjikë të fortë matematike, aftësi të shkëlqyera organizative dhe një përkushtim të palëkundur ndaj punës.
Dita e vendimit, emocione që nuk harrohen
Në mbledhjen e komisionit të “16 Nëntorit”, njëri nga anëtarët e komisionit, Mehmet Ukshini, shef i sektorit të konfeksionit, e propozoi pa hezitim Shengyl Imamin për shef të vetëshërbimit. “Ky është një djalë i shkëlqyer dhe i aftë, duhet të zgjidhet.”
Mehmeti e kishte vërejtur talentin dhe saktësinë e Shengylit gjatë regjistrimeve që zhvilloheshin në fund të çdo viti dhe ai pothuajse asnjëherë nuk mungonte si pjesë e ndonjë komisioni regjistrimi.
Pa asnjë votë kundër, në vitin 1981, Shengyl Imami u zgjodh zyrtarisht shef.
Kur u thirr në zyrën e drejtorit, zemra i rrihte fort.
Nuk e dinte çfarë e priste, por lajmi që dëgjoi ia mbushi shpirtin me gëzim.
Net pa gjumë dhe ditë me përgjegjësi
Atë mbrëmje, në shtëpi, ai ia tregoi lajmin familjes.
Gëzimi ishte i madh, por bashkë me të erdhën edhe dilemat: “A do t’ia dal? A do të mundem ta përballoj këtë përgjegjësi?” Gjumë të qetë nuk pati atë natë.
Por ditën tjetër, me qetësi, vendosmëri dhe ndjenjë përgjegjësie, Shengyli filloi detyrën e re.
Dhjetë vite respekti dhe udhëheqjeje
Për dhjetë vite rresht, Shengyl Imami udhëhoqi vetëshërbimin me urtësi, qetësi, aftësi, afërsi dhe profesionalizëm.
Çdo detaj i punës, çdo klient dhe çdo koleg ishin pjesë e përkujdesjes së tij. Ai u shndërrua në njërin nga shefat më të respektuar të Shtëpisë së Mallrave, ndërsa emri i tij u bë sinonim i drejtësisë, përkushtimit dhe njerëzisë.
Një emër që mbetet në kujtesë
Historia e Shengyl Imamit nuk është vetëm rrëfim për një karrierë të suksesshme.
Është një histori frymëzuese, që dëshmon se puna e palodhshme, modestia dhe përgjegjësia e bëjnë njeriun të pavdekshëm në kujtesën e të tjerëve.
Një histori që sot lexohet me nostalgji, respekt dhe krenari, për një kohë dhe për një njeri që la gjurmë.
