Nga Murat Mustafa
Arsimi është një nga shtyllat kryesore të çdo shoqërie funksionale.
Mësuesi, si bartës i dijes dhe i vlerave qytetare, ka një rol të pazëvendësueshëm në formimin e brezave dhe në ndërtimin e një shoqërie të shëndetshme.
Sot, në shoqërinë tonë, vërehet një dobësim i këtij roli.
Zëri profesional i mësuesit po dëgjohet gjithnjë e më pak, ndërsa autoriteti i dijes po zbehet.
Në shumë raste, mendimi i argumentuar dhe qëndrimi profesional zëvendësohen nga heshtja, konformizmi ose frika nga presioni shoqëror dhe institucional.
Kur ata që kanë përgjegjësinë për të udhëhequr procesin arsimor nuk ndihen të lirë të shprehin mendimin e tyre profesional, hapet hapësirë që diskutimi publik të dominohet nga zhurma, jo nga argumenti.
Kjo krijon konfuzion, ul besimin në shkollë dhe ndikon negativisht në raportin mësues–nxënës–prind.
Pasojat ndihen edhe më gjerë: respekti për arsimin bie, rolet ngatërrohen dhe procesi edukativ humb funksionin e tij formues.
Në një mjedis të tillë, nxënësit nuk e shohin më shkollën si autoritet dijesh, por thjesht si institucion formal.
Prandaj, forcimi i pozitës së mësuesit, mbrojtja e autonomisë profesionale dhe rikthimi i respektit për dijen janë të domosdoshme.
Pa një arsim cilësor dhe pa mësues të lirë në mendim e përgjegjshëm në veprim, vështirë se mund të ndërtohet një e ardhme e qëndrueshme shoqërore.
(Autori është mësimdhënës me përvojë dhe njohës i zhvillimeve arsimore)
