Mungesa e reagimit nga institucionet komunale ka detyruar banorët e lagjes së Muhaxherëve në fshatin Uglar që të veprojnë vetë për të larguar deponitë ilegale të mbeturinave.
Kjo ndodhi jo për mungesë ndërgjegjësimi qytetar, por për shkak se komuna nuk ndërmori veprime në kohë për të ndërhyrë në një problem që bie drejtpërdrejt në përgjegjësinë e saj.
Ky nuk është një akt i zakonshëm vullnetarizmi, por një reagim i imponuar nga mungesa e plotë e ndërhyrjes institucionale në një çështje që përbën kompetencë të drejtpërdrejtë të pushtetit lokal.
Ky nuk është rasti i vetëm. Banorët e Uglarit janë detyruar edhe më herët të marrin iniciativa për të zgjidhur probleme që janë kompetencë e komunës, duke dëshmuar për një model të përsëritur ku mungesa e veprimit institucional shndërrohet në barrë për qytetarët.
Në bazë të përgjegjësive ligjore të pushtetit lokal për menaxhimin e mbeturinave dhe mirëmbajtjen e hapësirave publike, mosveprimi në raste të tilla përbën jo vetëm mungesë efikasiteti, por edhe shmangie nga obligimet institucionale.
Një qasje e tillë rrezikon të minojë besimin e qytetarëve dhe të krijojë një precedent të rrezikshëm, ku përgjegjësitë publike zëvendësohen nga iniciativa individuale.
Në vend që të kemi institucione që parandalojnë dhe menaxhojnë problemet, po krijohet një realitet ku qytetarët mbesin të vetmit garantues të interesit publik.
Kjo përbën një deformim të rolit të pushtetit lokal dhe një standard të papranueshëm të shërbimeve publike.
Një shoqëri nuk mund të funksionojë mbi bazën e zëvendësimit të shtetit nga qytetarët. Rasti i Uglarit nuk kërkon vetëm reagim të menjëhershëm, por edhe përgjegjësi konkrete. Heshtja nuk mund të jetë më opsion.
Prandaj, institucionet komunale duhet të dalin nga heshtja dhe të marrin përgjegjësinë që u takon.
Menaxhimi i mbeturinave dhe mbrojtja e mjedisit nuk janë çështje zgjedhjeje, por detyrime të qarta. Çdo vonesë e mëtejshme është e papranueshme.
