Poezia “Era fshehu biçikletën” e Avdush Canaj ndërton një botë të ngrohtë e lozonjare fëmijërore përmes fshehjes së kufirit mes reales dhe imagjinates.
Me një gjuhë të thjeshtë por teqetësisht poetike, autori personifikon erën si një bashkëlojëtare që “fsheh biçikletën” dhe pushon në natyrë, ndërsa veta e parë merr përsipër të hyjë në këtë lojë me këmbë të zbathura për të shëtitur mbi “trotuarin e reve”.
Kjo fluturimë simbolike pikturon pafajësinë, lirinë absolute të fëmijërisë dhe dëshirën për të ndarë gëzimin me të tjerët, ku sekreti i vogël me lexuesin shndërrohet në një ftesë miqësore për të përjetuar ëndrrën dhe fluturimin fantastik.
ERA FSHEHU BIÇIKLETËN
AVDUSH CANAJ
Te shkallët e zambakut
era fshehu biçikletën
dhe fjeti në shtratin e gjetheve
Do të shkoj ta marr këmbëzbathur
të shëtis pakëz
trotuarit të reve
e sërish t’ia kthej
Nëse s’i tregon erës
ta jap pakës edhe ty
t’i bësh dy rrathë fluturimi
Një paragraf të analizës për këtë poezi
