Poezia “S’më pëlqente t’isha pikë” nga Avdush Canaj është një vepër figurative dhe mjaft frymëzuese që përdor metaforën e gjuhës (nga pikë në shkronjë, fjalë, varg e në fund te poezia/libri) për të pasqyruar rritjen, vetëdijësimin dhe zhvillimin intelektual e artistik të njeriut.
Fillimi me dëshirën për të mos mbetur thjesht një “pikë” statike simbolizon refuzimin e plogështisë dhe etjen për të ecur përpara drejt dritës e diturisë (“mora rrugën kah dielli”).
Rol kyç në këtë udhëtim luan mësuesja, e cila përmes përkëdheljes e mbështetjes e shndërron këtë energji fillestare në një “fjalë” me kuptim, ndërsa fëmijëria, natyra dhe arti (lapsi, flutura, këmisha me tinguj të kaltër) i japin ngjyra e shpirt këtij rrugëtimi.
Në mbyllje, takimi me poetin dhe hapja e horizontit drejt një libri që pret për t’u lexuar sugjerojnë se pjekuria artistike dhe vetëzbulimi janë një proces i vazhdueshëm zbulimesh, ku çdo hap individual bëhet pjesë e një bote më të madhe letrare e shpirtërore.
S’MË PËLQENTE T’ISHA PIKË
Avdush CANAJ
S’më pëlqente t’isha pikë,
u bëra shkronjë.
Kur u rrita pakëz
mora rrugën kah dielli.
Përkëdhelja e mësuses
ma shtoi hapin.
Tash je fjalë, më përqafoi nënërisht.
Një ditë lapsi ma veshi
këmishën me tinguj të kaltër
E para më puthi një flutur.
Ti je vargu i parë,
të pret një libër
që ende s’e ke lexuar
Poeti me një pëllumb në sup
ma zgjati dorën për sheti.
