Poezia “E diellta” e poetit Avdush Canaj është një elegji lirike e ndërtuar mbi figura të holla poetike, ku autori lartëson figurën e Nënës si burim jete dhe drite.
Titulli dhe epiteti “e diellta” e shndërrojnë nënën në një qenie hyjnore që i jep kuptim botës përreth.
Përmes lidhjes me lulet, poeti shfaq shpirtin e saj delikat dhe aftësinë për të dhuruar dashuri edhe përtej njerëzores.
Poeti e zbut dhimbjen e humbjes duke e quajtur vdekjen një “mashtrim të gjumit”, një metaforë që tregon pafajësinë e figurës së nënës.
Mbyllja e poezisë është tronditëse; me ikjen e saj, e gjithë bota (edhe lulet) “vesh fustanet e dhembjes”, duke treguar se humbja e saj është një zi universale për familjen dhe natyrën.
Në thelb, është një poezi që me pak vargje thotë shumë: Nëna është dielli që, edhe kur perëndon, lë pas një errësirë që e ndjen çdo krijesë.
E DIELLTA
Avdush CANAJ
AJO fliste me lulet
si me mua,
e dinte kur u pihej
limonata,
kur u duhej
kënga e përrallat e muzgut.
Për ditëlindje blerake
bëhej flutur.
NANA,
e diellta.
Kur e mashtroi gjumi
lulet dënesën
si unë e motrat.
Fustanet e dhembjes i veshën.
