Poezia “Mbrëmë” e Avdush Canajt është një krijim lirik mjaft i ndjeshëm, i cili përmes një gjuhe metaforike dhe gati përrallore ndërton një urë midis reales dhe botës së ëndrrave.
Duke përdorur simbole të pastra të natyrës si “guguçja”, “dega” dhe “gjethi”, poeti përcjell një mesazh të hollë etik dhe ekologjik mbi ndjeshmërinë dhe lirinë, ku përvetësimi “tinëz” i tjetrit sjell hidhërim e thyerje.
Në fund, poezia çlirohet drejt hapësirave të pafundme universale, ku “bregu i detit” dhe “barka e gjumit” simbolizojnë dorëzimin e plotë të shpirtit ndaj imagjinatës dhe lirisë absolute që të ofron bota e ëndrrave.
MBRËMË
Avdush Canaj
Mbrëmë
e mora tinëz një ëndërr
nën jastëk të guguçës
Kur shkova të fle
s`ishte puplakja
Porosinë
ma kishte lënë në një gjeth
S`ka kuptim
hidhërohet guguçja
edhe dega
E pashë ëndrrën time
te bregu i detit më priste
me barkën e gjumit
Dhe u nisa.
