Poezia “Gjaku i Kastriotit” nga Avdush Canaj është një himn i shkurtër dhe ritmik kushtuar identitetit kombëtar, ku përsëritja e simbolit “kuqezi” shërben si fill lidhës mes njeriut, natyrës dhe historisë.
Përmes një gjuhe të thjeshtë, por me ngarkesë të lartë emocionale, autori e paraqet përkatësinë shqiptare jo vetëm si një trashëgimi politike, por si një element organik që lind me njeriun (“më ka lindur nënushja”) dhe shtrihet në çdo pore të tokës (“guri, dheu i motit”).
Përmendja e figurës së Kastriotit në mbyllje e shndërron poezinë nga një përshkrim lirik në një thirrje ndërgjegjeje, duke e cilësuar gjakun e paraardhësve si një forcë aktive që e “thërret përditë” individin për të ruajtur dinjitetin dhe rrënjët e tij.
GJAKU I KASTRIOTIT
AVDUSH CANAJ
Kuqezi
më ka lindur nënushja,
kuqezi
më rrezon dielli, hënushja.
Kuqezi
është guri, dheu i motit,
më thërret përditë
gjaku i Kastriotit.
