Poezia “Në Tivar” e Avdush Canajt është një elegji e fuqishme që ndërton një urë lidhëse mes ciklit të natyrës dhe tragjedisë historike shqiptare, ku dallëndyshet nuk kthehen thjesht si lajmëtare të pranverës, por si dëshmitare të kujtesës që nderojnë “plisat e përgjakur”.
Përmes një gjuhe poetike të ngjeshur dhe imazheve tronditëse si “valët e kuqëluara”, autori e shndërron peizazhin bregdetar në një arkiv të gjallë të dhimbjes, ku plisi i gjyshit mbetet simboli i palëkundur i identitetit dhe i flijimit.
Shkrimtari sugjeron se kjo pjesë e historisë është e pandashme nga udhëtimi ynë kombëtar, duke e paraqitur kujtesën si një amanet që bartet “nëpër çanta” nga shtegtarët e kohës, për të siguruar që e vërteta mbi masakrën e Tivarit të mos mbetet kurrë në harresë, por të jetojë përgjithmonë mes valëve dhe brezave.
NË TIVAR
Avdush CANAJ
Kur kthehen dallëndyshet
me pranverën krahëve
mblidhen te deti, në Tivar,
kujtojnë plisat e përgjakur.
Edhe vera kur të hargjohet
nisen nga këtu
nga një fletë historie
marrin nëpër çanta.
Plisi i gjyshit është aty,
mes valësh të kuqëluara.
