Në Malësinë e Buajnocit, aty ku horizonti i Zarbicës bashkon qetësinë e natyrës me përshpirtjen e besimtarëve, po zhvillohet një qëndresë e heshtur, por tejet fisnike.
Prej më shumë se katër vitesh, xhamia e këtij fshati ka sfiduar rregullat e pashkruara të kohës moderne duke i mbajtur dyert e saj të hapura në çdo orë të ditës dhe të natës.
Ky vendim, i cili synon t’u ofrojë bashkëvendësve dhe udhëtarëve një vend faljeje, çlodhjeje dhe paqeje, përfaqëson një përpjekje të rrallë për të ruajtur atë që mund ta quajmë “Besëlidhja e fundit” mes njerëzve të ndërgjegjshëm.
Megjithatë, kjo hapësirë lirie dhe mirëbesimi nuk ka mbetur e paprekur nga goditjet e vogëlsisë njerëzore.
Edhe pse ka pasur zëra të shumtë që kanë kërkuar mbylljen e saj pas grabitjeve të herëpashershme të mjeteve të mirëmbajtjes, vullneti i mirë ka triumfuar mbi frikën.
Rasti i fundit i zhdukjes së një tavoline me karrige, e dhuruar me dashamirësi nga një familje mërgimtarësh, është një dëshmi e trishtë e ballafaqimit të dy botëve të kundërta: asaj që jep pa kursyer dhe asaj që merr pa të drejtë.
Thirrja drejtuar keqbërësit për kthimin e këtyre sendeve mbart brenda vetes një ironi të hollë, duke i kujtuar se nëse ka mundur t’u shpëtojë syve të njerëzve, nuk mund t’i shpëtojë kurrë vëzhgimit të Zotit të gjithësisë.
Ajo që e bën këtë histori edhe më të jashtëzakonshme është vendosmëria e komunitetit për të mos u dorëzuar para kontrollit teknologjik.
Në një kohë kur çdo cep i jetës vëzhgohet nga thjerrëzat e ftohta të kamerave, drejtuesit e xhamisë kanë zgjedhur të mos instalojnë sisteme vëzhgimi.
Ata besojnë se vizitori duhet të ndihet i qetë dhe i lirë në shtëpinë e Zotit, pa ndjesinë e të qenit nën dyshim.
Ky akt besimi është përgjigjja më e lartë morale ndaj çdo vjedhjeje, sepse tregon se asnjë humbje materiale nuk mund ta mposhtë vlerën e lirisë dhe të mirësisë njerëzore.
Në fund, mesazhi që vjen nga Malësia e Buajnocit është i qartë: xhamia do të mbetet e hapur.
Pavarësisht disa personave që tentojnë të përfitojnë nga bujaria e një komuniteti, forca e falënderimeve të bashkëvendësve dhe kontributet e tyre të sinqerta në arkën e sadakasë janë motori që mban gjallë këtë traditë.
Thirrja për të mos e prishur Besëlidhjen nuk është vetëm një kërkesë për mbrojtjen e pasurisë së xhamisë, por një ftesë për të gjithë që të reflektojnë mbi moralin, ndërgjegjen dhe rëndësinë e ruajtjes së shenjtërisë së besimit ndaj tjetrit, pavarësisht të keqes që mund të haset rrugës.
