Poezia “Dera hapet vetë” nga Avdush Canaj është një lirike e ngrohtë dhe prekëse që ndërton një pikturë poetike mbi dashurinë ndërbrezore dhe gëzimin që sjellin nipërit në shtëpinë e gjyshërve.
Përmes personifikimit me mjeshtëri të derës që “gëzohet” e “hapet vetë” dhe metaforës çarmatosëse të fëmijëve si “zogj me këpucë”, autori përcjell pafajësinë, gjallërinë dhe aromën e freskët të fëmijërisë.
Me vargje të thjeshta por me ngarkesë të fortë emocionale, poezia kurorëzohet me idenë se ardhja e Anit dhe Risit shkrin mallin e gjyshërve, duke u falur dritë, ngrohtësi dhe jetë shtëpisë.
DERA HAPET VETË
Avdush CANAJ
Dera gëzohet
kur vijnë nga larg
zogjtë me këpucë,
Ani e Risi.
Hapet vetë!
Ia njeh hapat,
ua ndjen aromën
si të trëndafilave të çelur.
Duart e vogla
përqafojnë derën.
Gjyshit e gjyshes
ia sjellin
diellin e përmallimit.
