Në 27-vjetorin e zhdukjes së veprimtarit dhe intelektualit të shquar, Ukshin Hoti, poeti Shefik Surdulli vjen me një krijim prekës që sfidon harresën dhe krimin e heshtjes.
Përmes një stili të ngjeshur dhe me peshë historike, Surdulli e rreshton Hotin krah figurave si Gjergj Kastrioti, Fishta e Bogdani, duke treguar se përndjekja e mendjeve të ndritura shqiptare ka qenë një vargmal i vazhdueshëm vuajtjesh
Poezia nuk është thjesht një elegji, por një denoncim poetik; pyetja rrëqethëse në mbyllje, “Unë, ku jam?!”, nuk kërkon vetëm një vendndodhje fizike, por kërkon llogari nga historia dhe ndërgjegjja jonë kolektive.
Përmes këtij shkrimi, Surdulli arrin të shndërrojë mungesën dramatike të profesorit në një prani të përhershme, duke na kujtuar se filozofia dhe ideali i Ukshin Hotit mbeten të pashlyeshme, pavarësisht përpjekjeve për të zhdukur gjurmët e tij.
SHEFIK SURDULLI
I vetëm nuk jam
që t’më qani.
As Gjergj Kastriotit
varr nuk i lanë,
Eshtrat
ia grabitën sulltanët
Ali Pashë Janinën
në dysh e ndanë.
Fishtën,
E hodhën në lum.
Bogdanin,
të prehet në varr
nuk e lanë.
Po me mua ç’bënë
– Unë, ku jam ?!
